Historia cechu

Już w średniowieczu wolne rzemiosła jako organizacje zrzeszające pokrewne warsztaty powstały najpierw przy klasztorach, a następnie rozwinęły się w miastach w ślad za procesem urbanizacji kraju. O rozwoju rękodzielnictwa i zakładów rzemieślniczych w Starogardzie Gdańskim od czasów średniowiecza świadczą nie tylko nazwy ówczesnych uliczek, które przetrwały do dziś jak np: ulica Szewska czy Browarowa, ale przede wszystkim zapiski o fakcie zrzeszania się ówczesnych rzemieślników w tzw. cechy. Pierwsze dwa cechy związane z zawodami budowlanymi powstały w Starogardzie prawdopodobnie już w roku 1320. Różne były koleje losów cechów działających w naszym mieście na przestrzeni wieków. Rzemieślnicy zawsze czuli potrzebę i chęć zrzeszania się w organizacje reprezentujące ich interesy i broniące ich racji.

Współczesna organizacja pod nazwą Cech Rzemiosł Różnych w Starogardzie powstała 1 września 1950 roku w wyniku połączenia kilku cechów branżowych działających w naszym mieście. Pierwszym Starszym Cechu został mistrz kowalski Klemens Mazella. Pierwsze lata działalności tj: 1950-1956 były bardzo trudne. Nastąpiło bowiem, jak zresztą w całym kraju załamanie rozwoju prywatnej działalności a tym samym spadek liczby warsztatów rzemieślniczych. Następowało systematyczne zwalczanie i niszczenie rzemieślników. Liczba warsztatów spadła z 652 jakie istniały w Starogardzie w 1945 roku do 26 na początku 1956 r. Dopiero wydarzenia październikowe w roku 1956 przyczyniły się do zmniejszenia regresu Państwa wobec zakładów rzemieślniczych.

W roku 1968 ówczesny Zarząd Cechu wystąpił z inicjatywą budowy Domu Rzemiosła w naszym mieście. W 1971 r. Starszym Cechu został kol. Henryk Weisbrodt, który wraz z całym Zarządem intensywnie zabrał się do realizacji planu budowy Domu Rzemiosła. Prace ziemne ruszyły w 1973 r. W oparciu o dobrowolne wpłaty oraz czyny społeczne rzemieślników po kilku latach budowy, marzenie wielu działaczy rzemiosła naszego regionu ziściło się, w roku 1976 oddano do eksploatacji Dom Rzemiosła. Dom ten stworzył odpowiednie warunki dla ożywienia życia zawodowego, oświatowego, kulturalnego i społecznego. Stał się symbolem gospodarności i solidarności rzemiosła naszego regionu. Środowisko rzemieślnicze się integrowało. Do Cechu należało 950 zakładów rzemieślniczych.

Zmiana w 1989 roku ustawy o prowadzeniu działalności gospodarczej znosząca obowiązek przynależności do organizacji Cechowych spowodowała stopniowy spadek ilości zrzeszonych zakładów.

W roku 1997 ksiądz Biskup Jan Bernard Szlaga na wniosek Zarządu Cechu mianował księdza Marka Błażejczyka kapelanem rzemieślników. I tak oto oficjalnie od 1 października 1997 r. rzemieślnicy kociewscy mają kapelana.